Verdraaf me

Verdraag me.
Ik heb langer geleefd
dan ik ben. Stemmen kijken
me aan.

‘Kus me’,

in mijn eigen stem -
kleine kiem die de grond op kopt.
Plots hoor ik me. Buitenom.
Ze is onvaster dan van binnen, mijn stem.
Wankeler.
Maar even verwachtingsvol,

‘Kus me’.

Bevend als de tel voor de bots
van de stuiterbal - dat alles nog kan.
Dat het van alle stemmen
ook stil kan zijn.

Een bevel is een vraag
maar dan banger.

‘Kus me’

Onbevangnet,
alles waarop ik schouder
brokkelt onhandiger;

in de spiegel ben ik wel mooier.

Verdraaf me.
Ik smeek je.

‘Kus me’