In zijn

sinds de omhelzing

ze hurkt aan de oever
die weinig om het lijf heeft
waar het haar enkels raakt
slaat het water 

     de doek waarin ze wikkelde
     is rijk geborduurd
     tussen vezelgeuren flikkert lijden, troost 

'een doek voor het ondraaglijke'
     gekregen van de moeder
     van de moeder bij het eerste licht
          tegen de stenen, het breken,
          het land kleiner dan haar slaapkamer,
          de dagen en de nachten korter
          dan in slaap te vallen - er zouden krassen
          in stemmen komen
          de platen zouden vaker haken dan zou
          het dansen op de heupen van Elvis
          verdraaien in grimassen in
          vervloekingen die binnenin groeien
          de wereld zou splijten ze zou
     geven wat ze kreeg
van dit eerste licht

     de doek is zwaarder nu
     dan wat het draagt
     ze wikkelt uit

weet zich lichter
gedragen

in zijn