Kantelen

Van kant en zwarte orchideeën.

In de nachtbedding
spoelen schaduwbloemen
die niet herbeelden
in het donkerste
spiegelwater. Later
zit je aan het raam
breekt stralen zon verheft
je lichaam.
Je leest
je handpalmen — en huilt daarbij.
De verwolkte donkerbloemen

staan nu vaas in het venster
op een kanten kleed-
je, ze buigen licht naar je
waar je hals onder dons drijft,
waar je varen kunt

en verdrinken. Val en blijf
omgeven van leven,
haal je herinneringen op
uitspreidt ze in kanten weefsel
omringde leegtes aaneengeregen
die de zwaarte bloemen dragen
die licht buigen, waar blad na
blad na blad de nacht
kantelt en

Jij: "Ik wist
wat ik kon zijn. Maar
ik mocht er niet bij. En toen
kon ik er niet bij. En toen
ik wilde er niet bij, nee,
bij niet bang
te breken met buitenstemmen
nu jij -"

Je zit aan het raam in-
gebed, uitzicht.

tumblr_m5nv39BONY1ry2gweo1_500.gif